14.05.2009

Ornitofobi

Başlık garip gelebilir, fobi kısmından bir korku türü olduğu anlaşılıyordur yine de. Kendisiyle tanıştırayım sizi : Kuş korkusu. Bu korkuya sahip olan insanoğlu ufacık minicik serçeden tutun da kocaman kartallara ve devekuşlarına kadar her tür hayvandan korkar. Ki ben de bu talihsiz kesime dahilim. Azıcık karalayayım istedim bununla ilgili, sözlükte de bir entrym mevcut, kendisine şuradan ulaşabilirsiniz. O yazıdakiyle benzer veya bire bir aynı örnekler de verebilirim, önümüzdeki satırlar gösterecek bunu, kısfmet diyelim şimdilik.

Öncelikle bu korku neden çıktı, nasıl oluştu, bunu anlatayım ki hak verilsin bana. İlk olayı 4-5 sene önce anlatmıştı annem bana, o gün bebek sayılabileceğim dönemdeki bir olayı duymama rağmen bilinçaltı sağolsun her şey gözlerimin önüne geldi, sanki tekrar oluyormuş gibi korktum. Geçelim olayların ilkine ve bu korkuya sahip olmamın sebebine. Sevgili bloggerınız Franchi yani Fırat daha küçük yaşta, tam da bacak kadar denilen boyutlardayken başına gelenlerden ötürü ornitofobik oldu. Ben annesi çalışan bir yavrucaktım, haliyle annem doğumumdan sonraki ilk 5-6 aydan sonra 24 saat sürekli olarak benim başımda duramıyormuş. Hem anne hem baba devlet memuru olunca da bakacak birileri lazım oluyor ki alt katımızdaki manevi anneanne ve dede yetişiyor olaya. Doğumdan önce olduğu gibi doğumdan sonra da onlar bakıyor. Bizim oradan taşınıyorlar ama eve bir kaç dakikalık uzaklığa. Ben o mesai saatleri sırasında bakıldığım evde üst katta balkonda oynarken Suzan anneannem bir anda çığlık seslerimden irkilmiş, bakmış ben salya sümük ağlıyorum gözlerim kıpkırmızı. Ne olup bittiğini anlamaya çalışırken benim aşağı bakıp ağladığımı görmüş. Olay şu ki, tavuk ve civcivler bahçede geziniyor(Marmaris'in merkezinde tavuk beslenebilecek kapasitede bahçeli evlerin olduğu dönemmiş bak, onu da şimdi farkettim), civcivler öylece bahçede amaçsızca cip cip diye gezerlerken pek sevgili kedi bu civcivlerin tadını merak ettiğinden olsa gerek, üzerlerine koşuşturuyor. Anne tavuk da can havliyle kediyi delik deşik ediyor hindi gibi kabararaktan gagalayıp, kedi de attığı pençelerle tavukta biraz hasar bıraksa da tavuğu yemek dışında o yaşımda bile sevemeyen ben kedideki ağır yaralanmadan ötürü oturup ağlıyorum. Belirteyim hemen, kedi de en sevdiğim hayvandır, zira o yüzden şu an evimde Peri adında bir canavarla yaşıyorum. Neyse efenim, kedi kanlar içinde kıvranıyor, tavuk ise aldığı darbelere rağmen civcivleri kurtarmanın verdiği gazla bahçede daha bir coşkulu dolanıyor. Kabarmış ve biraz da kanlarla bezeli tavuktan öyle bir korkmuşum ki o an sağdan soldan insanlar ayağa kalkmış bebeğe birşey oldu diye. Ki bu olay 89 yılınının mayıs-haziranı gibi olmuş, yani 1.5 yaşımdayken tam olarak. Olayın akşamında anneme durum anlatılıyor, yavrum canım bebeğim nidalarıyla ben okşanıyorum sakinleştiriliyorum. Kedi ölmüş mü ölmemiş mi şu an bile bilmiyorum. Ben akşam neşelendiriliyorum, uykuya yatılıyor ev halkı olaraktan ki halk zaten anne-baba ve ben olaraktan 3 kişilik nüfusa sahip o dönemde. Gece anne-baba mışıl mışıl uyurken ben çığlıklar atarak normalden kat kat daha fazla terlemiş olarak uyanmışım. Yattığım yer neresiyse artık yataktan inip yatağıma bakaraktan ağlıyormuşum. Annem sakinleştirmeye kalksa da fayda etmemiş. O ana dair annemin hatırladığı en net şey ise benim "anne orda, beni yicek annecim, beni yicek anne orda orda bak yatakta, beni yicek ısırcak anne" diye hıçkırarak ağlamalarımmış. Annem ne orda diye bana sormuş "tavuk anne beni yicek orda bak tavuk" diyerekten bir daha feryat etmişim. Gündüz yaşanan o olayı kabus şeklinde ve kendimi kedinin yerinde görmüş olmalıyım ki tavuğun beni yiyeceğini iddia ederek uyanmışım. Bu olaydan sonra bir daha tavukla pek iletişime geçmemişim. Tavuk korkusu da büyüye büyüye bu fobinin kendisine gelmiş işte. Şöyle yazıp geçince, tüyler biraz diken diken oldu, kalpte ritm yükselmesi oldu istemsizce. Korkuyorum arkadaş.. Tavuk nedir ya. Bırakallasen, öyle hayvan mı olur.

Neyse gelelim bir sonraki olaya. Bu defa yaş 2.5, vahim olayın 1 sene ertesi ki zaten kuş-tavuk korkusu zirve yapmış durumda. Datça'da tatil maksadıyla babaanne-dede ziyareti yapılıyor, bu ziyaret kapsamında "çocuk korkuyor tavuktan, üzerine gidelim, korkmasın alışsın" maksadıyla babaannemin tavuklarıyla biraz vakit geçirtiyorlar bana. Civcivlerle işe başlamış olacaklar ki kaçıp gitmemişim ilk etapta. Kaçıp gitme demişken, olayın devamı bunun üzerine kurulu. İnsanların yanında yalandan bir tavuk sevgisi gösterip çok yaklaşmadan sever gibi yapmışım ben bunları. İnsanlar ayrılınca da elime geçirdiğim taş ve benzeri mühimmatı daha ilginç ve sıradışı gözüken horoza doğru fırlatıp aklımca intikam denemeleri yapmışım 1 sene evvelki o vahim olay için. Horoz da taşları atarken bir kaçmış iki kaçmış üçüncüde "gel lan buraya it" diyerek koşturmuş üzerime. Ben önde horoz arkada bahçede gözyaşları eşliğinde ufak çaplı bir koşturmacadan sonra ben kurtarılmışım horoz bana dokunamadan. Taş atmasan o sana birşey yapmazdı, kızdırmışsın da öyle olmuş diye ben haksız çıkarılırken isyanımı edip bir kez daha gözyaşlarımı dökmüşüm. Öğlen vakti yaşanan bu olaydan sonra babaannem ve annem için akşama ne yapalım soruları cevap bulmuş, dedem horoz arkadaşımızı yakalayıp olaydan 1 saat kadar sonra kesmiş ve akşama çorba ve ızgara olmak üzere midelerimize göndermişiz şerefsiz hayvanı.

Budur işte beni olayım, neden korktun diyorlar kuştan ve tavuktan. Buyrun, anılar burada, imkan bulun siz de yaşayın, görün bakayım neler oluyor. Hadi ikinci olayda suçluyum, yangına körüklerin en ihtişamlısıyla gitmişim, zaten heyecan arayan horoz için şahane bir sebep olmuşum. İlk ve her şeyi başlatan, beni tüm kanatlılardan korkutan bu olayda benim ne suçum var peki. Kedi ve tavuğun kendi aralarındaki husumetten sonra olan bana olmuş. Düşünün ya, sadece düşünün, en sevdiğiniz hayvan başka bir hayvan demeye dilimin varmadığı yaratık tarafından hunharca katlediliyor, edilmediyse de sakat bırakılıyor, ah ben korkmayayım da kimler korksun o tavuktan. Tabi bütün bunlar pteronofobi denen bir başka arkadaşı daha gündeme getiriyor. Tüyden korkmak oluyor bu da. Şu an minicik bir serçenin tüyünü koyun önüme, gözlerimi kapatıp son duamı ederim. Büyük kapasitedeki tüylere ise hiç girmiyorum, o direkt olarak ruhu oracıkta teslim etme sebebi.

Bir insan düşünün ki, Eminönü nedir bilmesin. İzmir'de Konak Meydanı'ndan geçerken yolunu uzatsın yok yere, Betonyol denen yerde metrodan çıkarken akla karayı seçsin. Marmaris'te çeşme meydanı denen yere bir kaç yıldır güvercinler geldi geleli o hayvanlar oradayken arkadaşlarının yanına cafelere giderken rengi atsın. Gerçek hayatta karşılaşılma riski en fazla olan fobilerden biri bu. Çünkü ister köy yerinde ıssız bir yerde tatile gidin, ister metropolün göbeğinde olun kuş her yerde var. Şu an camdan cirrrik diye içeri sızmayacaklarının garantisi yok. Bir binanın 100. katında olun, cama çarpıp orada son nefeslerini verebilecek başka hayvanlar yok. Ancak o 100. katta örümcek veya yılanla karşılaşma riskiniz yok. Böcek de sıfır ihtimal neredeyse. Ama kuş hep var, kuşsuz bir dünya yok ki böyle bir dünya aslında olmalı, süper de olur. Tavuk denen organizmayı benim bildiğim çiftlikte yetiştirirsin, paketleyip satarsın sonra da. Kanat olur, but olur, ciğeri olur, bütün olur, o artık üreticinin insiyatifi. Ancak dediğim gibi, çiftliği olur orada üretilir biter gider. Nedir bu evin bahçesinde besleme isteği. Köpek besle, kedi besle, tavuğa dokunma, Banvit'in Mudurnu'nun Köytür'ün Keskinoğlu'nun çiftliklerinde yaşasınlar sakin sakin.

Postun başlığındaki beyaz ördek nasıl oraya gelebildi, nasıl tahammül edebildim bu denli korkarken diyenler olmayacak mı ? Tabii ki olacak, bu yazıyı okuyan herkes demiş olabilir belki de.. O da şöyle oluyor : Suzan anneannem bazen beni Mehmet Ali dedemle taksi durağına yolluyormuş. Şu anki Marmaris'i bilenler için konuşuyorum(İnönü stadını bilenler için konuşuyorum gibi evet), o Tansaş'ın olduğu yerde eskiden park ve minibüs durakları vardı. Büyükçe bir taksi durağı da olunca ve Mehmet Ali dedem taksici olunca ben de orada onunla vakit geçiriyormuşum. Ve o Tansaş'ın önündeki dereye durağın oradan inmek çok kolaydı eskiden. Orada suyun geçmediği yerlerde de ördek kümesi vardı, dereyle deniz arası yaşayan ördekler için. Oradaki ördeklerin yavruları varsa gidip kümesten alıp sürekli severmişim, sevdirirlermiş daha doğrusu bu talihsiz olaylar yaşanmadan önce. O günlerin etkisiyle kuşlar arasında her türden korkarken beyaz ördeklerden hiç korkmamışım, hala da korkmuyorum. Tabi gidip dokunamam ama yanımdan geçtiği zaman da bir tavuk geçerken yolumu yönümü değiştirdiğim gibi korkup kaçmam. Ama işte kuş nedir arkadaş ya, genel olarak düşününce, bir et yığını, kuyruk adı altında bir skandal çıkmış arkadan, tüm tüylerden daha uzun. Sonra gaga denen şey var biçimsiz ve anlamsız. Normal ağız ol çık işte, gaga ne. Bir de kanat olayımız var ki ne siz sorun ne ben anlatayım. Kuyruktan hallice, çırpılıp acayip sesler çıkaran sert tüyler falan... Halbuki doğru düzgün iki el-kol çıksa, olmadı keçi gibi inek gibi kolları olsa ne var sanki. O ayak denen dünya dışı şeylerinden hiç bahsetmiyorum, tamamen deri ve tüylerden ayrı bir renkte. Parmaktan bozma iğrenç pençeler ve korkunç görünen acayip şekillere giren bir yapı. Korkuyorum işte, yazarken bile garip oluyorum.. Kedi öyle mi halbuki, miyvvv dedi miydi sokulup da sarıldı mıydı olmasın benden keyiflisi, olmasın benden mutlusu.. Sus dedin mi susar, git dedin mi gider, kedi güzel, kuş şerefsiz.

Kısaca bahsedeyim bu sıradışı korkudan dedim ama uzunca yazmadan anlaşılmayacaktı. Biraz irkilip zaman zaman kalbim de hızlı çarparak yazdım ama yazmama engel olacak gibi değildi bunlar. Yine de siz siz olun kuşlu tavuklu şeyleri benden uzak tutun, durduk yere bayılmanın veya bayılmanın eşiğinden dönmenin anlamı yok.

En iyi tavuk mangaldaki tavuktur. Sonuna kadar okuyup bu sıkıntıma-korkuma-derdime kulak veren herkese teşekkürler. Benim gibi korkanlar varsa da bir şekilde haber versinler kader ortağı misali...

19 yorum:

Spade dedi ki...

Valla konu pek eğlenceli değil de acaip eğlenceli yazmışsın, keyiflendim okurken. Tavuktur horozdur ördektir hoş hayvanlar değil hakkaten, ne bi göz teması kurabiliyorsun ne bir iletişime geçebiliyorsun. Hani resmen yiyelim de bi işe yarasınlar mantığıyla varolan mahluklar sanırım. Tabi korkulur mu korkulmaz mı tartışılır, gerçi ne tartışılcak ya adı üstüne fobi bu. Tavuksuz kuşsuz günler sana.

Adsız dedi ki...

Konunun tamamını okumadım kusura bakmayın ama kuş fobisi deyince aklıma: my name is earl dizisindeki Randy karakteri geliyor :)

franchi dedi ki...

randy favorimdir zaten o konuda, tavuklara çivi tabancası ile ateş edip bir tanesini budundan vurup "birini mcnugget'ından vurdum" dediği sahne bir türlü gitmiyor gözümün önünden :)

umit dedi ki...

:) Yukarıdaki Randy postunu gördükten sonra okudum bu yazıyı da, Randy aklımdayken onu da gözümün önüne getirdiğimde gerçekten çok güldüm.. Yaw allasen nesinden korkuyosunuz şu tavukların.:):)

franchi dedi ki...

ama anlattım işte olayı, ben korkmayayım da kimler korksun.. 1.5 yasında bir insanın basına bunlar hep gelmiyor ki :)

umit dedi ki...

haklısın hele yanında Earl gibi biri yoksa işin çok zor..:) işin eğlenceli tarafıydı tabi yorumum...:)

efsun dedi ki...

yaşadıklarıma çok benzer şeyler :( ya balkona çıkıp balkon sefası yapayım diyorum, hain güvercinin teki gelip bu hevesimi bi çığlığa dönüştürüyor ve ben korkuyla titremeyle içeri geçiyorum. hele annemin al şunu balkona götür demesi yok mu, gözlerim kararıyor sanki. bi kere sabah uyandım pencereyi açtım tam önümde evet 5 santim mesafemde bi güvercin. o da korktu kaçtı ama ben daha çok korktum ve günlerce kabus gördüm. yaşayan bilir.
umarım bi gün kurtulabiliriz bu fobiden...

Adsız dedi ki...

merhaba fırat yazını okudum ve bnmle aynı dusuncede olmana cok sevindim bnde kuslardan bayılma noktasında korkarım yönümü deiştiririm ve su "çeşme meydanı denen yere bir kaç yıldır güvercinler geldi geleli o hayvanlar oradayken arkadaşlarının yanına cafelere giderken rengi atsın." cümleyi okuyunca kendimi yazıda buldum gercekten cpok tesekrler böyle bir yazı yazdığın için..!

cynthia dedi ki...

Merhaba..benim yaşadıklarımın aynısı diyebilirim =( çok zor bi durum ben artık kafayı yeme noktasına geldim..eminönü taksim gibi yerlere gidemiyorum büyükada civarında da cok var o hain güvercinlerden..başka korkuların belki çaresi vardır ama bizimkinin yok imkansız yani kuşların dünyadan yok olması lazım (hep hayallermde yaşattığım bi durum kuşsuz dünya)...hani derler ya yok cennette cıvıl cıvıl öterler falan eğer kuş varsa ben cennete gitmiyim..onlarsız yaşamak için herşeye razıyım..bir kere sokakta kedi tarafından parçalanmış güvercin cesedi gördüm..tüyleri her yana dağılmştı işte o kanatları falan görünce bayılma eşiği denen noktaya geldim..çok zor çok

Adsız dedi ki...

ben 2-3 yaş arasından beri bu fobiye sahiptim bir tüyün üzerime atılması bile beni çıldırırdı yııllardır bursanın bir çok güzel yerine gidişim bu kuşlar yüzünden mahvolmuştur kaç defa isyan etmişimdir ama bu mesajı yazmadan iki gün önce bu fobiden kurtuldum şuan elime yem alıp elim üstüne kondurarak güvercin yemliyorum,isteyene belki yardımcı olabilirim eğer oda isterse çünkü bu fobiye sahip az kişi var ve bilinen bir tedavısi yok ben hiç geçmeyeceğini sandığım bu fobiden 2 saatte kurtuldum,rabbime çok şükür ve şimdi o korkunun tam aksine baya sevdiğim hayvanlar oldular:)) yılların kavgası bitti:)

Adsız dedi ki...

tek olmadığımı bilmek ne güzelmiş yaa :) ben çok araştırdım ama bilinç altımda etki yaratacak bi olay falan da bulamadım!! nedir bu bendeki öfke ve kin durumu kanatlılara karşı bilmem ama yazını okuyunca nefretim depreşti gene :):) en iyi tavuğun mangaldaki tavuk olduğu konusuna katılmamak büyük bi saygısızlık olur kanımca :):) ismi bile tuhaf yaa, tavuk :PP

Adsız dedi ki...

Anlattıklarını okurken kendimi buldum o günleri bi daha yaşadım diyebilirim...Kesinlikle korkuyorum vede tiksiniyorum yaa böyle bi yaratık olamaz dünyada diye düşünüyorumm...Ne iğrenç hayvandır o öyle kanat çırpışları,guguk sesleri,anlamsın boş ve yiyecemiş gibi bakışları...Ben bunları birine anlattıgım zaman bana deli gözüyle bakıyolar...Ama aynı durumu yaşayan aynı hisleri paylaştıgım birilerinin olması içimi ferahlattı...

çisem dedi ki...

Merhabalar,
Ben Uzman Klinik Psikologum,
Yazınızı sonuna kadar okudum, yorumları da, ama kimsenin bu fobiden kurtulmak için profesyonel bir yardım aldığına şahit olmadım. Bundan 2 sene önce kedi fobisi olan 36 yaşında bir danışanım vardı, 4 yaşında yaşadığı bir olay sonrasında kedilerden korkmaya başlamıştı. İnanın daha çalıştığımız ilk seansta eve kedi almayı bile düşündü. Gerçekten tedavisi imkasız değil.

franchi dedi ki...

@çisem,
acaba frtslck@msn.com a bir mail atsanız iletişime geçsek olur mu?

Adsız dedi ki...

SM dedi ki...
Kötü birşeydir. Şiddetli yaşıyorum bunu.Ne yaşadığımı tam bilemiyorum, neden böyle oldum. Tavuk, güvercin, civciv, serçe, bülbül vs.. kısaca kanatlı tüm kuşgillerden ürperiyorum. Karasinek, yarasa, sıçan bile daha sevimli geliyor. Özellikle yaşadığım kentte kumru sayısının inanılmaz derecede artması(veya kasten artırılması) sonucu sokaklar boşken gezemez oldum. Güvercin sürülerinin olduğu binaların, meydanların önünden geçemez oldum. Kısaca psikolojim alt üst. Kumurular arabanın önüne konsalar gaza basıp ezmeye çalışıyorum o derece. düşman başına diyelim.

Adsız dedi ki...

Çisem Hanım Merhaba, ben de yillardir bu fobiden çok çekiyorum. Sanirim ornitofobia olarak adlandiriliyormusş. Tedavi seçeneklerini arastiriyorum. Size nasil ulaşabiliriz acaba?

Adsız dedi ki...

Bende de aynısı var ve gerçekten bununla yaşamak çok zor.Benimki bide biraz ileri galiba yazıyı okurken ağlayasım geldi.Küçükken izlediğim boş beşik filminden sonra oldu bu olay.Çok zor ama gerçekten.Geçenlerde servis beklerken iki karga geldi.Bende titremeler,bayılacak gibi olmalar,falan anlatamam yani.Neyse yanlız değilmişim

Adsız dedi ki...

çare bulan yokmu arkadaşlar

keceprensesi dedi ki...

tedavisi nedir ve nasıldır öneri varmı teşekkürler

  ©Artemio Franchi. Template by Dicas Blogger.

TOPO